GALATA DIŇI 

 

6-njy İýun 1973 ý 

Gözüň gamaşdyrýan tomus gününde. 

Jahan aýdyň, öňküsinden gözeldi, 

Ol gün bir ynsanyň jany üzüldi, 

Özün atdy ho:l Galata diňinden. 

 

Oklady özüni birdem oýlaman, 

Ömrüň baharynda derde boguldy. 

Umytlary bilen kül bolan ynsan, 

Meniň oglumdy... 

 

Gözleri uçgunly, ýaşajyk Wedat, 

İçinde barlyga söýgüsi doly. 

Gitse gelmez ýola atlanypdy çalt, 

Ýykyldy boşluga gutardy ýoly. 

 

Güneş ýitdi, tümlük örtdi ýer ýüzün, 

Wagt durdy, 

sagatlaň dili döwüldi. 

Galata diňinden heläklän özün 

Meniň oglumdy... 

 

Säher açylypdyr güller alawdan, 

Her günki deý çykdy şatlanyp öýden. 

Ýürek ýangynyny görkezmän kimsä, 

Kararly... 

Tümlüge ýöredi assa. 

 

Uçutda bisabyr garaşýar ajal, 

Ysgynsyz Umydy çekýär ýeňinden. 

Bir pyýala kofe, ajyja konýak, 

Soňky ýol... 

Ahyrky islegi şoldy. 

Biri özün atdy Galata diňinden, 

Ana şol biri hem meniň oglumdy... 

 

Çagajykka gujagyma alardym, 

Hüwdüler aýdardym, ýat köşegim, ýat. 

"Huwwa balam, huwwa balam, huwwa huw", 

İndi bir ömürlik uklapdy Wedat. 

 

6-njy İýun 1973 ý 

...Galata diňinde 

agyr pajyga: 

Bir adam ölümiň gujagna düşdi, 

Bigadyr ynsanlaň geçip jeminden, 

Goşunsyz söweşde bolupdy wepat. 

İndi başga hüwdi aýdýaryn oňa: 

"Oýan oglum oýan, oýanaý Wedat"... 

© Ümit Yaşar OĞUZCAN 

Terjime eden: Süleýman Tekäýew 

 

GALATA KULESİ 

6 Haziran 1973 

Pırıl pırıl bir yaz günüydü 

Aydınlıktı, güzeldi dünya 

Bir adam düştü o gün 

Galata Kulesi’nden 

Kendini bir anda bıraktı boşluğa 

Ömrünün baharında 

Bütün umutlarıyla birlikte 

Paramparça oldu 

Bir adam benim oğlumdu... 

 

Gencecikti Vedat 

Işıl ışıldı gözleri 

İçi 

Bütün insanlar için sevgiyle doluydu 

Çıktı apansız o dönülmez yolculuğa 

Kendini bir anda bıraktı boşluğa 

Söndü güneş, karardı yeryüzü bütün 

Zaman durdu 

Bir adam düştü Galata 

Kulesi’nden 

Bu adam benim oğlumdu 

 

“Açarken ufkunda güller alevden” 

Çıktı, her günkü gibi gülerek evden 

Kimseye belli etmedi içindeki yangını 

Yürüdü, kendinden emin 

Sonsuzluğa doğru 

Galata Kulesi’nde bekliyordu ecel 

Bir fincan kahve, bir kadeh konyak 

Ölüm yolcusunun son arzusu buydu 

Bir adam düştü Galata 

Kulesi’nden 

Bu adam benim oğlumdu 

 

Küçüktü bir zaman 

Kucağıma alır ninniler söylerdim ona 

“Uyu oğlum, uyu oğlum, ninni” 

Bir daha uyanmamak üzere 

uyudu Vedat 

 

6 Haziran 1973 

Galata Kulesi’nden bir adam 

attı kendini 

Bu nankör insanlara 

Bu kalleş dünyaya inat 

Şimdi yine bir ninni söylüyorum ona 

“Uyan oğlum, uyan oğlum, 

uyan Vedat”...  

      Ümit Yaşar OĞUZCAN