Sohrab Sepehriniň bu goşgusy "edebiýat kafesinde" paýlaşylypdy.

Bärde-de okaýaly.

DEŇIZLERIŇ AŇYRSYNDA

gaýyk ýasanaryn men.
men gaýyk ýasanaryn.
soňra ýüzer giderin bu ýerden,
bu ýerden, maňa ýat ýerden.
jeňňele öwrülen
söýgi jülgesinde uka giden
gerçekleri oýarjak hiç kimiň
tapylmaýan ýerinden giderin.
gaýygymda bolmaz balyk torlary,
kalbymda-da bolmaz
merjen arzuwy.
ýüzerin, ýüzer bararyn.
görgüli balykçylaň
ýalňyz wagty peýda bolup,
uzyn-örüm saçlaryndan
ýalan-ýaşryk ertekisin seçeleýän
ne suw perisine,
ne mawy deňize,
göwün bermen ruhum bilen.

ýüzer bararyn hem aýdym aýdaryn.
gitmek gerek bu şäherden owarra,
bu ýerde erkekde hyýal ölüpdir,
bir salkym üzümiň berýän keýpiçe
bu ýerde şatlyk ýok zenanda.
bu ýerde zallarda hiç bir aýna
gaýtalamaýar keýpi-sapany,
bu ýerde yşygy düşenok fonarlaryň
ýerdäki kölçelere-de,
bu ýerden gitmek gerek, owarra bolup.
gije aýdyp boldy öz aýdymyn.
indi gezek penjirede.
men aýdym aýdaryn,
hem ýüzer bararyn.

deňizleriň aňyrsynda şäher bar,
gözel ýeri, ol şäherde
penjireler giňden açyk her zada.
ol şäherde kepderiler üçeklerde ýaşaýar
hem synlamagy halaýar
ynsan paýhasynyň fontanyn,
a her on ýaşly çaganyň
aýasynda – öwrenmegiň açary.
ol şäheriň diwarlary çig kerpiç.
ynsanlar olara  mähirli bakýar,
gury toýunyň ýylysyn duýup,
onda geljekki düýşlerin görýär.
ol ýerde ýer eşider
seň duýgulaň sazyny,
hem şemal, rowaýaty geň guşlaryň
ganatlarynyň pasyrdysyn ýetirer.

deňizleriň aňyrsynda şäher bar.
ol şäherde Güneş ähli gözlere,
her säher açyljak ähli gözlere
ýeter ýaly ýaýylýar.
şahyrlar o ýerde – mirasdüşeri
suwuň, hikmetiň hem yşygyň.
deňizleriň aňyrsynda şäher bar.
gaýyk ýasanmak gerek,
ýasanmak gerek gaýyk.

© Sohrab SEPEHRI

Rusçadan terjime: © Mango

 


 

ЗА МОРЯМИ


я построю лодку.
я построю лодку.
её спущу на воду и уплыву отсюда,
от земли, чужой мне,
где никого не найдётся,
кто бы в заросшей лесом
долине любви
героев ото сна пробудил бы.

в лодке моей не будет
сетей рыболовных, и в сердце
моём не будет мечтаний
о жемчуге. плыть буду, плыть я.
и не привяжусь душою
ни к синим водам моря,
ни к волооким русалкам,

что вдруг возникая в сияньи
одиночества рыбаков бедных,
с длинных кос рассыпают
свои обманные сказки.
 

плыть буду, плыть я и петь буду.
плыть нужно прочь от города,
где в мужчине легенды умерли,
где в женщине нет столько радости,
сколько дарит гроздь виноградная,

где в залах ни одно зеркало
не повторяет веселья,

где в лужах не отражается
даже свет фонарей, нужно
прочь плыть, прочь отсюда.

ночь свою песню спела.
теперь настал черёд окон.
петь буду, петь я
и плыть буду.

за морями есть город, в нём окна
навстречу всему распахнуты,
в чём красота является.

город, в котором голуби
на крышах живут и любуются
на фонтаны людского разума,

а в ладони любого ребёнка
десятилетнего — ключ к познанию.

в том городе стены сырцовые.
на них люди смотрят с нежностью,
видя в глине чёрствой тёплый огонь
и грядущие сны безмятежные.

там земля слышит музыку чувств твоих,
и ветрами доносится шелест
крыльев диковинных птиц,
о которых в легендах пелось.

 

за морями есть город, где солнце
простирается так, чтоб хватило
его всем глазам, всем глазам,
что откроются на восходе.
и поэты — наследники там
воды, мудрости, света.
за морями есть город. нужно
построить лодку,
построить лодку.

 

© Сохраб СЕПЕХРИ

 

Rusça terjime eden: ©Ýultan SADYKOWA